Hardloop weblog van Richard Groenendijk

Koning van Spanje Trail 2012

Fri, 11 May 2012 17:44:07 +0200

De trail du Barage moest natuurlijk nog een vervolg krijgen. Hoewel pas 3 weken na de marathon van Rotterdam, was ik toch van plan om de Koning van Spanje trail te gaan proberen. Vorig jaar was de eerste editie en de verhalen op de timeline van Twitter waren erg enthousiast. Via MudSweatTrails kun je inschrijven, hoewel...dat kon al heel snel niet meer. De limiet van 750 lopers was al heel snel bereikt. Dat tekent in ieder geval het groeiend enthousiasme voor trail running, ook in Nederland. Helaas hebben trail liefhebbers in Nederland niet zoveel keus. Het wordt al gauw zuid-Limburg, de Utrechtse heuvelrug of een tocht door de duinen.
Aangezien het meivakantie was, trokken we met het hele gezin naar zuid-Limburg. Genoeg te doen daar; grotten, natuur, mooie dorpen en steden, winkels genoeg. De week voorafgaand aan de trail heb ik enkele malen genoten van de limburgse heuveltjes. Mooie natuur, weinig verhard, leuke paadjes. Het weer was ook prima, 20 graden met regelmatig zon.
Helaas werd dat in het weekend anders. De meeste traillopers zijn blijkbaar gek op modder, maar ik ben meer een mooiweerloper. Nadat het zaterdag de hele dag al regende, was het wel duidelijk dat het een blubberig parkoers zou worden. Loopmaatje Harm, die ook een week met zijn gezin in Limburg bivakkeerde, melde zaterdag dat hij niet zou lopen, hij had spierpijn en koorts, een verstandig besluit dus.

Zondag brak aan en het bleef maar regenen. De start was vlakbij de camping. Voor mensen die overwegen volgend jaar mee te doen; het subtropisch zwembad naast de start kon de kinderen in ieder geval een paar uur goed bezig houden. Ideaal gelegen naast de startlocatie. Bij de start natuurlijk een drukte van belang en weer viel op dat er toch een grote trouwe aanhang is, allemaal in Salomon en andere trailschoenen, veel Camelbak en Salomon drinkzakken. Het publiek lijkt wat jonger en beter getraind dan bij de gemiddelde marathon.

Passage door de Gulp, vlak achter Mark de
Boer, die na een snelle start ook wat
rustiger ging lopen. De rivier was wel lekker,
maar de blubber aan de kant leek veel
op wat we in de Krimpenerwaard
aantreffen in het cross-seizoen!

Vanaf de start begon ik redelijk snel. Helaas bleek dat ondanks mijn schoenen met goed profiel het parkoers zeer lastig was. Eigenlijk waren schoenen met noppen hier de beste keus geweest. Stijgen ging gepaard met terugglibberen, dalen met uitglijden en vooral in bochten naar beneden was het gevaarlijk. ik besloot al snel om niet voor een snelle tijd te gaan, maar gewoon lekker door te lopen. na de 2:02 op de 30 km in Rotterdam, is dit andere koek. Uiteindelijk ging ik na 2:46:03 pas onder het finishdoek door, volledig gaar maar voldaan. De laatste klimmetjes met fors stijgingspercentage ben ik ook gewoon gaan wandelen, stevig doorstappen, maar de verzuring eiste zijn tol. Carry en de kinderen stonden me aan de finish op te wachten, een leuke verrassing na bijna 3 uur lopen, ik had niet verwacht dat ze het zo lang in het tropisch zwembad zouden uithouden.
Het douchen bleek al bijna net zo modderig en koud te zijn als de wedstrijd. Het grote glas (alcoholvrij) bier en de Limburgse vlaai bij de finish smaakten prima.

De organisatie is geweldig. De pasta party de avond ervoor was prima, ruim gesorteerd, voldoende en erg lekker. De route was goed aangegeven, hoewel een onverlaat nog heeft geprobeerd de boel te saboteren door de bordjes en linten te verhangen. Een voorfietser heeft handenvol werk gehad om op het laatste moment alles nog goed te hangen. De ontvangst bij de finish met de doedelzakspeler, bier en limburgse vlaai zal vast een traditie worden bij dit sfeervolle evenement. Als mooi-weer-asfalt-loper was ik hier niet op mijn plaats, maar de omgeving en de ambiance maken veel goed, dan dat glibberen maar voor lief nemen.
.

Rotterdam marathon 2012

Wed, 18 Apr 2012 11:41:07 +0200

Voorbereiding voor een marathon, het blijft een vreemde zaak. eind vorig jaar besloot ik om toch weer een poging te gaan wagen om onder de 3 uur te komen. Eerst dacht ik aan Utrecht, maar Rotterdam is toch wel mijn stad en een bekend terrein is voor een PR wel lekker. Achteraf maar goed ook, de beelden van de Utrecht marathon op tweede paasdag waren ronduit droevig. Wat een verschil met de feestelijke ambiance in een bruisend Rotterdam!! Voorlopig blijf ik vasthouden aan deze marathon.
Gudy van Klaveren heeft een schema voor me gemaakt, waarbij ik met minder kilometers en meer snelheid in de trainingen klaar zou moeten zijn voor een sub 3. Dat betekend dat ik in de topweken nog 90-100 km zou lopen, maar geen 120-130 km, zoals in het schema wat ik had. Daarnaast zou ik de lange duurlopen steevast afsluiten met 10 kilometer in marathon tempo. Dit bleek een lastige opgave, je loopt lekker op je gemak en moet dan buiten je comfort-zone 10 km knallen, voor je gevoel. Toch ben ik vol goede moed hiermee gestart.
In de tweede week van februari viel ik echter op het ijs tijdens knotten van wilgen. hierbij brak ik een rib, hij was ook ontzet, zodat ik behalve een aantal nachten niet kunnen slapen, ook 2 weken niet heb gelopen. daarna weer heel voorzichtig begonnen met lage tempo’s. omdat dat goed ging heb ik wel de MaRRathon van RunningRonald gelopen. Dat pakte goed uit.

Vervelend was wel dat een voorvoet blessure aan de linker kant steeds hardnekkiger werd, vooral na het dragen van mij nieuwe Nike Lunarglides +3. Tijdens de training ben ik overgestapt op de veel stabielere Salomon XR CrossMax. Dit is een trailschoen, die ook geschikt is voor asfalt, maar eigenlijk geen echte marathon schoen. De schoen dempt echter goed, loopt lekker en zoals je later ziet kun je er een marathon redelijk snel op lopen. Op de marathon beurs heb ik toch maar weer een stel Nike LunarEclips gekocht, die zaten eigenlijk het lekkerst tot dusver.

In maart kon de trainingsomvang en -intensiteit weer omhoog. In totaal liep ik ruim 400 km, met een topweek van 114 km. Het voelde allemaal goed.
De ultieme test is de Parkloop in Schoonhoven. Een bochtig parkoers door een park, waar ik vorig jaar 40:17 liep op de 10 km. Geen beste tijd, maar de week erna liep ik 3:02 in Rotterdam. Ondertussen had ik met Tom Schippers, van ons Roparunteam IJsselland, beloofd hem te hazen naar 3:15. In Schoonhoven liep ik 38:17, een PR op de 10 km. De vorm moet er dus gewoon zijn. Tom vond gelukkig ook dat het nu of nooit was om voor de sub-3 te gaan, dus ik besloot serieus de laatste week in te gaan. Geen alcohol, geen koffie, veel slaap, goed taperen en vooral veel koolhydraten.

Op de dag van de marathon toch weer veel twijfels. Het weer zat niet mee. Het was koud en de wind nam alleen maar toe. Er stond een strakke noorderwind, vooral op de terugweg vanuit R’dam-zuid over de Erasmusbrug een drama. De organisatie had de gedachte aan een wereldrecord al laten varen, volgens het AD, dus waarom zou ik dan wel een PR gaan lopen?
In het startvak stond ik met Tom Schippers, Frank en Rafael. We zouden ieder voor zich starten.
De eerste kilometer was druk en ging in 4:12, daarna ging het sneller en kwam ik door in 20:02 op de 5 op mijn klokje. De 10 ging in 40:10 en de 15 in 1:00:37. Veeeel te hard. Maar ik wist al dat het tweede deel lastiger zou worden, dus een beetje reserve opbouwen mag toch wel?? Trainer Mels had al gedreigd me van het parkoers te trekken als ik te snel door zou komen op de 30 km, maar ja, kan hij me inhalen?

Bij de 20 km zag ik Michel van Meurs van ons Roparunteam, klaar voor de estafette, hij twitterde dat ik in 1:21 voorbij kwam. De halve ging in 1;25:40, volgens mij mijn tweede tijd ooit. De 30 km in 2:02:03 is een PR waar ik heel trots op mag zijn. Strak gelopen tot dan. Tot 33 km ging het goed, daarna liep het tempo langzaam terug. het verlies bleef echter beperkt en de tweede halve ging in 1:30:15, een verval wat voor mijn doen erg meevalt.
Vanaf 32 km wist ik het ook zeker, dit gaat gewoon lukken, no way dat ik langer doe over de laatste 10 km dan de 50 minuten die ik over had tot de 3 uur. Desondanks bleef ik lopen, heb ik geen moment gewandeld, want dan weet je niet meer of je nog op gang komt. De Coolsingel opdraaien, wat een massa. Ik ging voor mijn gevoel alleen op de finish af en de mensenmassa was verdacht stil. Op 50 meter voor de finish ben ik gaan zwaaien en juichen, wat een hoop lawaai uit het publiek ontlokte, geweldig om zo te finishen, ik heb genoten van dat laatste stuk. Dat ik helemaal niet alleen liep zag ik pas later op de foto’s.

2:55:56!! Wat een tijd. Bijna 7 minuten van mijn PR afgesnoept. Dat met de matige marathons van oktober in het achterhoofd en de gebrekkige voorbereiding. Om over kou en wind maar niet te spreken. Ik ben er ontzettend blij mee.

De gegevens van mijn nieuwe Suunto staan hier. Later overigens meer over dat klokje. Het is ongelofelijk wat je er allemaal mee kan, ik ben nog aan het ontdekken.

Achteraf hoorde ik dat zowel Frank (2:45!!), Tom (3:14) als Rafael (3:03) ook een PR hebben gelopen, grote klasse mannen. Vooral Frank, die op tweede paasdag nog een 2:48 PR in Utrecht liep, wat een geweldenaar.

MaRRathon

Mon, 20 Feb 2012 19:49:14 +0100

42 en 195 dagen oud op carnavalsmaandag. Je moet wel RunningRonald zijn om te bedenken dat daar een marathon bij hoort. Helaas zijn marathons in deze periode dun gezaaid en al helemaal niet op een maandag. Wat doe je dan? Juist, je organiseert er zelf een. Om te zorgen voor deelnemers en vrijwilligers neem je dan genoegen met de zondag ervoor, loopt een meter minder en je hebt de ingredienten voor de allereerste MaRRathon.

Wat een professionele organisatie!! Atletiekvereniging AAV’36 was het decor van start en finish van deze unieke editie. Sleutelhouder van deze atletiekvereniging bleek de supersnelle en zeer sympatieke FrankRoadrunner, helaas niet in staat zelf te lopen, want hij had dienst.

Ontvangst met tassen met sponsormateriaal, loopshirts op maat voor iedereen en een consumptie bon, de familie van Ronald en de andere vrijwilligers deden een fantastische job.

Na uitleg van onze gastheer en een groepsfoto in de eerste sneeuwbui konden we als groep van start. Omdat het geen wedstrijd was, maar een vast tempo van 6 min/km, bleef de groep mooi bij elkaar. Anders heb je ook meteen 150 vrijwilligers meer nodig om overal de weg te wijzen en af te zetten.

Onderweg gelegenheid genoeg om kennis te maken met een aantal van deze veellopers. We werden op dit speciale kinderfeestje getrakteerd op hagelbuien en natte sneeuw, maar ook zon, wind en soms kreeg ik het een beetje warm. Zweten doe je bijna niet bij dit tempo, dus afkoelen viel ook wel mee. Mijn gebroken rib, nu 15 dagen geleden opgelopen, was eigenlijk ook geen probleem. Alleen een stijve onderrug door wat verkrampt lopen en een opvallend snel verzuren van mijn bovenbenen meen ik hieraan te moeten wijten. Bij de training eerder in de week had ik dat ook al gemerkt. Hogere snelheden en hard neerkomen leveren nog pijn op, maar dat hoefde vandaag gelukkig niet.

Na 40 kilometer rondom Alphen aan de Rijn, kwamen we weer bij de atletiekbaan. Het rondje van 2 km wat als een soort wrang toetje nog gelopen moest worden ging toch wel lekker en daarna konden we op een lijn de finish over. Toch een gevoel alsof we een marathon hadden gelopen, in plaats van een trainingsloop. De tijd op mijn Garmin was 4 uur 4 minuten en 48 seconden, zo lang had ik nog nooit gelopen, mijn langzaamste marathon tot dusver ging in 3 uur 22. Dit was dus een mooie training en wat mij betreft gewoon mijn 7e marathon.

RunningRonald, Miranda, Michelle, Wouter en alle andere vrijwilligers; dank jullie wel voor een prachtige ervaring.

Foto’s; www.runningmarcel.nl

Oliebollenloop 2011, korte terugblik naar 2011

Tue, 3 Jan 2012 16:01:25 +0100

31 december staat in het teken van de oliebol. ‘s-Morgens de oliebollenloop in Schoonhoven, ‘s-middags oliebollen bakken en die de rest van de avond oliebollen eten. Soms komen ze ook ‘s-nachts weer terug, maar ik zal het verder netjes houden.

Samen met Elise ging ik naar Schoonhoven. Elise zou de 6,4 km lopen, ik de 15 km. Mijn PR van januari was 58:38, gelopen tijdens een halve marathon, dus dat zou sneller moeten kunnen. De omstandigheden waren niet ideaal, want het waaide toch wel aardig en het leek erop dat we de eerste 7 km de wind tegen zouden krijgen. Tevoren nog met veel mensen gesproken. Zo was Runninghans er met Gudy, Jos Lakwijk, trainer Mels, veel lopers van AV Start en kort zag ik nog John de HardlopendeBoer.

Het was nog nooit zo druk tijdens de oliebollenloop en dat kon je wel merken. Door de grote drukte bij de inschrijvingen moest de start worden uitgesteld tot 11:15 uur. Locatie Vlisterweg van het Schoonhovens College is prima geschikt voor de opvang van een grote groep lopers, maar dreigt nu toch echt te klein te worden.

(Foto; RunningHans)

Na de start ging ik meteen in een rap tempo door. De eerste kilometer in 3:39 was natuurlijk veel te snel, dus teruggezakt tegen de wind in naar 3:55. De doorkomst na 5 km was 19:21. En dat tegen de wind in, waarbij ik wel zo slim was om een brede rug uit te zoeken. In het tweede deel kon ik samen met dezelfde loper een gaatje slaan met de loper van PAC die meeliep. Doorkomst 10 km in 39:03 minuut. Nog steeds op schema voor een PR. De vermoeidheid sloeg wel toe en toen mijn metgezel bij 12 km een demarrage plaatste kon ik niet meer sneller dan de 3:50 die ik liep. Uiteindelijk ging de laatste 5 km in 19:26 minuut, dus het verval was minimaal. Bij de finish was ik goed leeg en heel tevreden met een nieuw PR van 58:29 minuut. Zeker gezien de omstandigheden en het toch al niet heel snelle parkoers. Het shirt van mijn nieuwe loopgroep, de Loopgroep Aart Stigter, is in ieder geval goed ingewijd.
Elise kreeg wat problemen en kon de 6,4 km niet helemaal rennen, ze heeft hem toch uitgelopen in 45 minuten. Met de goede voornemens voor 2012 zal het alleen maar sneller gaan volgend jaar.

Jaartotaal 2011; 3132 kilometer gelopen. 2011 was een goed jaar. Alle PR’s werden gebroken;
5 km 18:48
10 km 38:54
15 km 58:29
Halve marathon 1:23:28
Marathon 3:02:43
Verder waren er geen grote blessures en is Elise begonnen met hardlopen, wat natuurlijk erg leuk is. Ben benieuwd of ze volgend jaar doorzet.

Spark halve marathon in Spijkenisse

Tue, 20 Dec 2011 11:12:47 +0100

Na de twee marathon in oktober, de trail in de Ardennen en een serie crossjes in de Krimpenerwaard, wordt het tijd om het serieuze werk weer eens op te gaan pakken. Het doel deze keer is de marathon in Rotterdam op 15 april 2012.
De weg ernaartoe gaat via een aantal wedstrijden. Op 31 december een PR-poging op de 15 km tijdens de Oliebollenloop in Schoonhoven, in januari een PR-poging op een halve (Maassluis?) marathon. Op 5 februari de Asselronde tijdens de marathon van Apeldoorn in een snelle tijd. Dit jaar loop ik inderdaad niet de hele marathon als voorbereiding, op advies van coaches Gudy en Mels. Wel met een beetje dubbel gevoel, wat is nu een afstand van 27,5 km?? Inderdaad, een vage afstand.
De eerste test die ik mezelf heb opgelegd is niet voluit knallen, maar gedoseerd een halve marathon in een strakke, snelle tijd lopen. Tevoren had ik getest dat kilometers onder de 4 minuten me net teveel moeite kostten, dus het plan was om vanaf het begin net boven de 4 minuten te lopen, dan maar geen PR.

Het was een gezellige drukte. Hans was aanwezig om als fietser Gudy te begeleiden. Coach Kok van Energie was er ook, om op de fiets Andy Roodenburg naar 2:55 op de marathon te helpen. Verder heb ik kennisgemaakt met Rene, in zijn kenmerkende bolletjestrui, inderdaad heel opvallend! Bjorn Paree zag ik tijdens de start staan, klaar voor zijn 10 km, die wat langer bleek in Spijkenisse. En natuurlijk was Frank er ook weer. Zijn 10e marathon van het jaar zou een vervelende worden, toch staat hij altijd lachend op alle foto’s. Hieronder na de forse hagelbui bij kilometerpunt 9, ik zit dan nog verscholen in een groepje vlak achter hem.

Bij de start stond ik redelijk vooraan, ik dacht ook snel te starten, maar na 1 km in 3:58 en 2 in 7:55 viel dat dus erg mee (of tegen). Na 4 km kregen we een hagel en onweersbui over ons heen. De wind nam toe en het fietspad werd zelfs bedekt door een laag ijs. Daags na de wedstrijd vroeg ik me af wat al die rode vlekjes op mijn armen toch waren, totdat ik terugdacht aan de striemende hagel op blote armen. Achteraf was ik blij dat ik in ieder geval een lange tight aan had gedaan op het laatste moment. Door de hagelbui zakte het tempo even onder de 4:20/km, we hadden ook wind tegen. Daarna ging het weer wat harder, te hard voor mij. Bij de doorkomst op 10 km was de tijd 40:48 minuut, maar ik moest het groepje lossen en tot overmaat van ramp ook nog stoppen om een losse veter te strikken. Vanaf de 10 km liep ik mijn eigen tempo, eerst wind tegen, daarna een lang recht stuk wind mee. De tweede 10 km in 40:55 was goed genoeg. Met een eindtijd van 1:25:58 had ik in ieder geval een degelijke, strakke halve marathon gelopen in mijn tweede tijd ooit. Op naar dat PR in januari, het moet dan wel 3 minuten sneller kunnen!

Natuurmarathon Krimpenerwaard 2011

Tue, 1 Nov 2011 10:38:39 +0100

Vreemd maar waar. De zomer was waardeloos, maar iedere marathon liep ik in 2011 bij veel te hoge temperaturen. In februari 12 graden bij de Midwinter Marathon, in april 18 graden in Rotterdam, de kustmarathon op 1 oktober spande de kroon met 25 graden, een spectaculaire tocht. Voor 31 oktober werd 17 graden voorspelt. Alweer te hoog om lekker bij te lopen. Het werd gelukkig niet zo warm, 13-14 graden bleef het, maar wel erg vochtig.
Tijdens een matige generale reptitie vorige week had ik al gemerkt dat het tempo van 4:20 min/km me te veel moeite opleverde. De hele week goed gerust en meer dan goed gestapeld hebbende, meende ik toch maar met 4:20 van start te moeten gaan op zondagochtend. Als snelste loper uit de Krimpenerwaard tijdens de natuurmarathon in 2010 mocht ik met startnummer 1 van start, of had ik me nou als eerste ingeschreven? Hoe dan ook, een unieke ervaring, die geen voorspellend karakter bleek te hebben voor het verloop van de dag.
Voor de start sprak ik met de illustere Frank Roadrunner, die na Brussel (3:19), Eindhoven (3:00) en Amsterdam (2:52) zijn vierde marathon in een maand zou lopen.....aaaaaagh. Een week later loopt hij ook nog de Berenloop op Terschelling. Verder zag ik Rafael, die vorig jaar een mooie 3:16 liep en eigenlijk veel van de mensen die vorig jaar meeliepen. Mark Papanikitas, de Belg (ja!) die vorig jaar tweede werd en de Kustmarathon uitliep, zou een goede kanshebber zijn. Fred Noorlander, van Noorlander Fietswereld uit Ouderkerk aan den IJssel had aangeboden om mee te fietsen. Dat had ik nog nooit eerder geprobeerd, een meefietser. Voordeel is dat het drinken geen probleem meer is, de nadelen zag ik niet, dus gretig van zijn aanbod gebruik gemaakt.

Vanwege mijn mooie startnummer ging ik maar vooraan staan. Op die manier kom je ook te weten wie er allemaal voor je lopen, ik kende die mannen allemaal wel. Vanaf de start gingen Jeroen, Arco, Rafael, Menno en Mark er hard vandoor. Frank haalde met grote snelheid in, jammer, had gehoopt nog wat met hem mee te lopen, maar hij had blijkbaar stoute plannen. Rafael verbaasde me, want hij twitterde nog dat hij niet in vorm was, maar ging met een tempo van 4:00/km van start. Dat Frank wat van plan leek te zijn kon ik tot 5 km volgen, ik zag hem op de tweede plaats lopen na Mark. Later zou het toch wat minder worden, lees zijn weblog er maar op na. Ik liep ondertussen met Pieter uit Moordrecht en een andere man uit Krimpen. We liepen 4:20, wat voor de Krimpenaar te hard bleek, hij liet zich terugvallen met een “ik zie jullie later wel weer”, nou mooi niet! Nu wist ik ook dat er niemand meer uit de Krimpenerwaard voor me liep.

Doorkomst bij de Loet na 9 kilometer
samen met Pieter (92)

foto; www.fotocarry.com

Met wat buikklachten kon ik weinig drinken en heb ik mijn gelletjes uiteindelijk helemaal niet gebruikt; dat kan natuurlijk niet goed gaan. Tot 19 km ging het redelijk. We hielden de 4:20 goed vast, de halve marathon ging in 1:31:11, veeeel te hard! Dat had ik toen ook al gemerkt, de vorm was er gewoon niet. Wel konden we op 22 km Rafael nog opvegen, die zakte met zijn tempo naar beneden. Na 23-24 km, met toen wind tegen, kwamen de problemen. Het tempo moest naar beneden en ik vertelde Pieter dat hij maar door moest lopen. Pieter bleek echter ook problemen te hebben en stelde voor om om en om tegen de wind te lopen. We werden ingehaald door een snelle loper, Jaco van Buren. Een triatleet uit Stolwijk. Hij was traag gestart en was bezig met een fenomenale inhaalrace. Helaas een streekgenoot, maar ach, eerst maar eens uitlopen. Uiteindelijk zou hij ook nog Frank en Arco inhalen en op de 4e plaats eindigen. Tot 30 km konden we elkaar zo wat opbeuren en rond de 4:40 blijven lopen, op 2:12 kwamen we daar door, daarna liep het tempo in de weilanden sterk terug, soms zelfs onder de 5:30/km. Het eerste stuk was erg slecht, drassig en soms onvoorspelbaar. Toch ben ik maar een keer door mijn enkels gezwikt, zonder pijnklachten. Pieter kwam ook niet meer op kop, ik hoorde hem zwaar ademend achter me en besloot om er alleen maar voor te zorgen dat ik niet ging wandelen. Het tempo op die 7 km onverhard kon me gestolen worden. Op de laatste 4 km kon ik het tempo nog optrekken naar 5 min/km. In de laatste kilometer spraken we af om samen over de finish te gaan, 7e of 8e, wat maakt het uit? Zo gingen Pieter en ik dus in 3:14:37 over de finish in de Loet, de foto’s op de site spreken boekdelen over mijn gevoel op dat moment, lachen kon niet meer, Pieter leek achter mij toch nog een lachje te hebben opgespaard. Frank vonden we weer terug op een bankje, ook enigszins teleurgesteld, maar 3:03 is natuurlijk een prachtige tijd op dit parkoers. Rafael bleek in 3:32 binnen te komen. De grote groep uit Lekkerkerk kwam net voor de 4 uur binnen.
Dit was toch wel de moeilijkste marathon tot dusver, niet kunnen eten, weinig drinken ondanks een perfecte ondersteuning door Fred, instorten bij 23 km. Snel weer vergeten hoe het ging, 7e in 3:14 is best aardig.

Trail du Barage

Wed, 19 Oct 2011 21:10:21 +0200

Zondag ochtend 16 oktober 2011. We staan op een Camping in de Ardennen, vlakbij La Roche. Een prachtig bosrijk gebied. In de voorlaatste week voor een marathon is het wellicht geen ideale voorbereiding om wat heuveltraining te gaan doen, maar het is nu lekker combineren.

Dus op zondagochtend maar richting Engreux gereden, op ongeveer een half uutje van de camping. Door een prachtige omgeving in het meest bosrijke deel van de Ardennen. Aangekomen in Engreux blijkt dat trail running een andere tak van hardlopen is. Ander schoeisel, andere kleding en deelnemers die er sterk uitzien. Ik voel me hier echt een hardlopende toerist in het veld trailrunners. Toch hoor ik ook wel wat nederlanders om me heen.

De start is om 11 uur, eerst omhoog het grasveld in en weer terug, volgens mij om ervoor te zorgen dat het veld meteen een beetje uit elkaar ligt. Daarna een afdaling op asfalt, en dat was meteen het laatste stukje verhard. De komende 14 kilometers hebben 1 km stijging en 1 km daling in het parkoers. Er is dus gemiddeld 14% daling of stijging in het parkoers aanwezig. Mijn idee om 14 km in een uur af te leggen heb ik al snel laten lopen, na 5 km kwam ik door in 24’. Daarna werd het steiler en steiler, ging ik een keer helemaal en een paar keer bijna onderuit en kwam ik op 10 km door in 58’. Dat viel dus zwaar tegen. Uiteindelijk liep ik 1:22:49. Potjandorie op een vlak parkoers bijna een tijd voor een halve marathon! Later bleek het de 24e tijd van de 99 finishers te zijn, eigenlijk niet eens zo slecht. De winnende tijd bleek 1:04 uur bij de mannen, 1:16 uur bij de dames.

Als ik dit schrijf is het alweer 19 oktober. Wat me nu vooral opvalt is de spierpijn. Niet alleen mijn kuiten, maar ook de dijbeenspieren zijn enorm aangepakt. Het is dus toch een heel andere vorm van hardlopen, want zelfs na de kustmarathon had ik eigenlijk geen last. Gisteren 20 km rustig door de Ardennen gelopen om de spierpijn er weer uit te krijgen, vanmorgen de kuiten flink ingemasseerd, maar het blijft aanwezig. Inderdaad niet iets om in de weken vlak voor een marathon te doen. We zullen 30 oktober zien hoe het uitpakt bij de Natuurmarathon van de Krimpenerwaard.

Kustmarathon Zeeland 2011;....oef!!

Sun, 2 Oct 2011 20:44:18 +0200

Het is nog donker. Slecht geslapen vannacht, steeds wakker om naar de wekker te kijken; nee, nog niet. Uiteindelijk sta ik om 5:30 op, om goed te ontbijten, flink te drinken en met extra drinken in de auto op pad te gaan. De weergoden beloven de warmste kustmarathon ooit. En dat in Oktober, na een waardeloze zomer. Veel dagjesmensen pakken de laatste kans op een dagje strand en trekken er op uit. Reden voor mij om ruim voor de meute te vertrekken. Dat lukt. Om 8:04 parkeer ik mijn auto in Zoutelande, vlak bij de finish van later op de dag. Eerst koffie in Het Hof van Zoutelande, waar ze ook internet hebben, even twitteren. Daarna genieten van de zon en het strand, terug naar de auto om mijn trainingspak uit te doen. Ik besluit om mijn sporttas in de auto te laten en een plastic tasje met drinken en koeken mee te nemen voor de reis naar Burgh Haamstede. Uiteindelijk kon ik om 9:30 de bus naar Burgh nemen. In Burgh nog even gesproken met Marco en Tinus.
De start was om 12 uur. Omdat ik voorzichtig wilde beginnen verloor ik al snel tijd op de 3:10. Het was heet, 23 graden en de zon stond echt te branden. Bij iedere drinkpost nam ik de tijd om twee bekers weg te werken. Tussen 5 en 10 kilometer enorm ingehouden door met een groepje jongelui mee te lopen. Die hadden zich echter vergist en het tempo liep rap op naar 4:40/km. Dan maar zelf doorlopen. RunningHans stond langs de kant en riep dat de eerste dames een paar 100 meter voor me zaten. Klein beetje gas erop en aanhaken.

Met de groep met de snelste vrouwen op de brug naar Veere.

Zo liep ik weer met Ilonka van den Hengel en met de tweede dame, Anjolie Engels. Anjolie had een man bij zich die het drinken verzorgde, Ilonka leek alleen te lopen. Het tempo lag rond de 4:30 min/km en was prima te doen. Bij 20 km gingen we het strand op en Ilonka trok meteen door.

Met latere winnares Ilonka op het strand van Vrouwenpolder.

Ik ging mee en dacht dat de anderen ook wel zouden volgen, maar die lieten een gaatje vallen. Als dat de bedoeling is, ben ik niet te beroerd om mee te spelen, tenslotte was Ilonka in april zo vriendelijk geweest om me met haar tophaas mee te laten lopen. Een demarrage voor de winst zal ik zelf in een marathon waarschijnlijk nooit doen, dus waarom niet een ander daarmee helpen als je de kans krijgt? Ik heb tussen 20 en 24,5 km geprobeerd om het tempo op het strand onder de 4:30 te leggen. Het gat met de achtervolgers liep rap op. Helaas ben ik geen crosser en moest ik Ilonka laten lopen. Dat deed ze, in een fenomenale race liep ze naar de winst. Ik was bang dat ik anders in het tweede deel een terugslag zou krijgen. Na het strand begonnen de duinen. Steeds heuveltje op-heuveltje af met trappen en steile stukken. Dat viel erg tegen. Op de vlakke stukken tussen 32 en 38 kon ik tegen de 4:44/km lopen. Anjolie haalde me in rond de 32 km, maar ik kon vlak achter haar blijven tot de 38 km, toen werd het moeilijk.

Achter de tweede dame in de duinen.

De klimmen werden nog hoger na Westkapelle en het tempo zakte naar de 5:50/km, dat viel dus niet mee. Het laatste stuk op het strand bij Zoutelande was weer bijten en het laatste rechte stuk kon ik nog redelijk doorlopen, maar wat viel dat tweede deel me achteraf zwaar tegen zeg. Met 3:22:21 uur liep ik mijn langzaamste marathon ooit. Maar door het zware parkoers en de tropische temperatuur kan ik niet anders dan tevreden zijn met deze tijd. Uiteindelijk vielen er 600 van de 1700 lopers uit er werd ik 48e in het totaalklassement, 16e in mijn categorie van 320 mannen tussen de 35 en 45 jaar, niet slecht voor een 44-jarige toch?
Opvallend is dat de partner van Ilonka, Rik Wolswinkel, de Kustmarathon bij de mannen won in 2:50 uur. Een koppel die samen in dezelfde race winnen; erg bijzonder.

Na de finish had ik het helemaal gehad met het strand, dus de zwembroek bleef in de tas, douchen en snel naar huis om toch nog met Car en de kinderen aan tafel te gaan.

(Eerste 3 foto’s van Bjorn Parree)

Hardlopende kinderen.

Sat, 13 Aug 2011 11:24:16 +0200

De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
In de afgelopen zomervakantie heeft het hardloopvirus hard toegeslagen. Na een beginnerstraining door pa, bestaande uit dribbelen, warming up, loopscholing, 6x1 minuut, uitlopen en strekken, waren Elise en Martijn enthousiast. Twee dagen later om 7:30 ‘s-morgens; “ papa, opstaan, we moeten trainen” . O nee, waar ben ik aan begonnen.
In de vakantie hebben we een keer of drie gelopen. Weer thuis hield Martijn het voor gezien, hoewel hij bij de intervalletjes het hardste liep. Elise ging mee naar de training op zondag van Mels, waar ze nu al weer 3 keer met de langzaamste groep mee heeft gelopen.
We hebben nu ook maar goede loopschoenen voor haar aangeschaft, de nieuwe Nike Lunarswift (en zelf ook meteen een bijpassend paar op de kop getikt. 109 km verder kan ik zeggen dat ze fantastisch lekker lopen.)

Afgelopen dinsdag zou ik de Ronde van West lopen, in een poging mijn 10 km PR scherper te stellen. Toen bleek dat Elise mee wilde om de 2 km te lopen, besloot ik om de 5 te lopen. De start van de 2 en de 5 is tegelijkertijd. Mijn PR op de 5 is 18:59 minuut en mag er ook aan, dacht ik nog.
Staande in het startvak naast mijn oudste dochter besloot ik om toch maar met haar mee te lopen in haar eerste wedstrijd.
Na de start ging de jeugd, zoals altijd, er als een speer vandoor. Elise liet zich meeslepen en liep zelfs even 4:40/km. “Ho ho” riep ik; “rustig aan”. Maar ze ging vanzelf al minder snel. Ik was al bang voor het verdere verloop, maar na een tijdje 5:30/km kon ze weer versnellen. Op het laatst werden nog een aantal snelle starters opgerold door een ontketende Elise. Als vader-haas probeer je natuurlijk te zorgen voor uit-de-wind lopen en stimulerende woorden. De 2 km bleek iets korter, want volgens de Garmin waren we na 1,75 km in 9:20 minuut bij de finish.
Ik gaf flink gas om de resterende 3 km met een gemiddelde van 3:47 min/km te lopen en de 5 km in 21:28 te finishen, geen PR.

Tot mijn grote verrassing vond ik Martijn en Elise met een grote beker terug. Elise bleek als tweede meisje gefinished te zijn!!! Eerste wedstrijd en meteen prijs. Let op de trotse blik;

Roparun 2011 met Team 131 IJsselland Ziekenhuis

Sat, 18 Jun 2011 11:41:51 +0200

Na 2010 zou ik eigenlijk niet meer meelopen. Laat iemand anders ook maar eens de kans krijgen om deze fantastische loopervaring op te doen, dacht ik. Bovendien weer een heel pinksterweekend op stap zonder Car en de kinderen.
Dus heb ik wel meegedaan met brieven schrijven naar sponsoren, op zaterdagochtend een aantal keren meehelpen met de training voor de start-to-5 groep en met de verkoop van loten, maar had ik mezelf ondertussen onderaan de reservelijst gezet en eigenlijk in gedachten al afscheid genomen.
Na de estafette marathon bleek echter dat Peter Hoogstraten en Wim Richters niet zouden lopen en was er een probleem ontstaan. Gudy vroeg of ik toch wilde lopen en na overleg met het thuisfront toch maar besloten dit jaar mee te doen, maar volgend jaar echt niet.

De inschatting voor 2011 was dat we 12 km/uur zouden lopen. Dat betekent dat we later kunnen starten dan voorgaande jaren. Om 7:45 was iedereen zaterdagochtend bij het ziekenhuis om de bus te laden, stickers te plakken en de fietsen in de busjes te laden. Team B zocht meteen het grootste busje uit, team A kreeg een prima Mercedes Vito, groot zat. Op weg naar Parijs af en toe wat regen, gelukkig waren de voorspellingen wat beter. We kwamen vroeg in Parijs aan en moesten nog een 3,5 uur wachten voordat we van start konden gaan. Dat betekent dat we in ieder geval op tijd konden eten. Een betere start dan vorig jaar, toen we een uur voor de start nog moesten eten. De pasta was door onze kok Raymond zelf gemaakt in de keuken van het ziekenhuis en smaakte uitstekend.

Omdat Gudy, Jan en Guido al eens van start waren gegaan in Parijs, mocht ik nu het spits afbijten. Erg leuk om daar te staan. Het aanstekelijke enthousiasme van alle vrijwilligers en andere teams werkt goed. Nelli Cooman, de oud wereldkampioene sprint, die ons ziekenhuis een warm hart toedraagt, zag me staan en wilde mee over de streep met de start. Dat leverde een mooie foto op. Nelli is als ambassadrice van de Roparun een gezicht wat overal opduikt, ook na de finish op de Coolsingel kreeg ik weer drie zoenen van haar, net als vorig jaar.

Het lopen door de franse heuveltjes was weer geweldig. Jammer dat ik nu wel weer het schema had van 2009, met twee nachten lopen tussen 0:00 en 04:00 uur, volgens mij toch echt het zwaarste schema. Het lopen zelf doet me niet zoveel meer, waarschijnlijk ben ik goed getraind en gehard door de marathons, maar de nachten doorlopen vind ik erg zwaar. Ook nu weer zou blijken dat in de tweede nacht de emoties oplopen. Achteraf kun je natuurlijk relativeren en zou blijken dat het verschil hooguit een paar verwaarloosbare km’s was, maar op dat moment, midden in de tweede nacht, kun je dat niet zo goed hebben. In overleg met Ineke, onze captain, liepen we 5 km extra, om team B wat meer rust te gunnen. Rust is wat je in die fase broodnodig hebt.

Wat betreft de ondersteuning dit jaar grote complimenten voor onze masseuse, Sonja. Op de dag voor de start bleek dat haar collega bij een val zijn hand had gebroken, dus ze was de enige masseur. Ze bleek niet alleen onvermoeibaar, maar kon ook heel goed de vermoeide benen van sommige lopers weer oppeppen. Daarnaast was ze ook zo aardig om anderen met vastzittende schouders of ruggen onder handen te nemen. Ook de catering werd dit jaar uitstekend verzorgd. We hadden nu ook gebakken eieren met spek bij het ontbijt, hamburgers en borrelhapjes, behalve de pannenkoeken en prima pasta’s. Niemand kwam iets tekort en we konden ons na het lopen weer heerlijk opladen. De lopers kregen ook steeds de ruimte om te gaan liggen, om zo de broodnodige rust te nemen voor de volgende etappe. De fietsers waren de voorgaande jaren al prima en hebben het ook dit jaar uitstekend gedaan. Wel hadden we wat meer pech; lekke banden, disfunctionerende hoofdlamp en een ketting die eraf liep. Dit gebeurde wel allemaal bij een persoon... Zo zie je maar weer hoe belangrijk die voorbereiding is, ook voor fietsers.

Uiteindelijk liepen we als team A tot aan Klaaswaal onze etappes, allemaal sneller dan de 12 km/uur. Team B had in het begin al een flinke voorsprong genomen. Alles bij elkaar zouden we 12,4 km/uur lopen en anderhalf uur eerder aankomen dan verwacht. We zijn zelfs als 57e team geeindigd van de 273, voor wat betreft de snelheid. Dat is erg netjes, vorig jaar zaten we nog in de middenmoot. Groot respect voor Frans Notting. Drie jaar geleden ging hij mee als masseur; dikke sigaren rokend en met veel overgewicht. Nu was hij flink afgevallen, had drie jaar niet meer gerookt en liep zijn deel van de Roparun helemaal uit, grote klasse. Ook Michel van Meurs heeft het als nieuwe loper uitstekend gedaan. Jos Lakwijk en Jochem Alkema liepen al vaker, net als de lopers van team A, Jan, Gudy, Guido en ik.
Onze inkomsten waren dit jaar een stuk hoger dan vorig jaar. We kunnen 15000 euro bijdragen aan het goede doel van de stichting Roparun. Ook dat is een hele mooie teamprestatie; we kunnen trots zijn op ons team.

Volgend jaar wordt voor het eerst gestart in Hamburg. Gudy is vastbesloten om met het team in Hamburg van start te gaan. Hopelijk is het team 131 gegund om die pioniersrol te mogen vervullen. Ik ben er dan in ieder geval niet meer bij, maar zal vanaf de zijlijn team 131 IJsselland Ziekenhuis blijven supporteren.